موضوع زنان مسئله ای است که امروزه با توجه به تحولات پیش آمده از اهمیت خاصی برخوردار شده است. این تحولات از دوره مشروطه آغاز شده وبا روندی پرشتاب تا به امروز ادامه داشته است. ما در این نوشتار سعی نموده ایم مسله زنان را با توجه به نظریه های جدید زبانی مورد تحلیل قراردهیم. دیدگاههای قدیم ظاهراً بر نظریه تصویری زبان تکیه داشت و با ایجاد تقسیم دو گانه، در تمام موضوعات قائل به دوگانگی زنان و مردان بودند که این دوگانگی ها در عین اینکه ذاتی و اصیل شناخته می شد شمولیت آن نیز عام و فراگیر بود. دوگانگی در طبیعت، عقل و نص نه تنها زنان را با مردان متفاوت به تصویر می کشید بلکه آنها را در موضع فروتر نبست به مردان نیز قرار می داد. این دوگانگی ها تصویرتمام نمای عالم حقیقی و واقعی می شد که در جهان بازتاب داشت و کار افراد تنها شناختن این حقایق بود. ورود به قرن معاصر و حضور فعالانه زنان که از مشروطه آغاز شد بازی زبانی جدیدی را ایجاد نمود که نظریه تصویری را به چالش کشید . مصادیق این تحولات را می توان در مشارکت اجتماعی و بویژه مشارکت سیاسی زنان، قضاوت و... شاهد بود. توجه به نظریه کاربردی که با توجه به متن زندگی قابل توصیف است می تواند در تبیین این تحولات و مفاهیم تازه و قاعده های بوجود آمده این بازی زبانی جدید کمک نماید. این قاعده ها عبارتند از ریاست جمهوری زنان، قضاوت، اشتغال و حجاب که هر چند هنوز کاملاً شفاف و تثبیت شده نیستند، ولی به مرور با توجه به تفاسیر افراد و نیاز جامعه ابهام زدایی می شود. در این نوشته سعی شده است تحولات سیاسی اجتماعی در باب مسائل زنان در دوره معاصر با تکیه بر دو نظریه، زبان تصویری و زبان کاربردی ویتگنشتاین بر رسی شود . واژگان کلیدی؛ زن، زبان، سیاست، ایران معاصر.
استاد تمام گروه علوم و اندیشه سیاسی و معاونت فرهنگی و اجتماعی دانشگاه شهید بهشتی ، رئیس پژوهشکده علوم و اندیشه سیاسی
دانشیار گروه زبان انگلیسی، دانشگاه باقرالعلوم علیه السلام