چکیده

تنش زدائی در تئوری و عملی به معنا و مفهوم خاتمه دادن تیرگی روابط و ایجاد تفاهم از طرق مختلف است. بر این اساس تنش زدائی یک راه حل نهائی به منظور رفع تنش‌ها نیست بلکه حالتی فی ما بین است که در بر گیرنده عناصری از همگرائی و رواگرائی میباشد. تنش موجود بین جمهوری اسلامی ایران و سایر کشورها به تغییر نظام حکومتی در ایران بر میگردد که ملت ستمدیده ایران بر علیه ظلم و استکبار جهانی به پا خواست و نظام دیکتاتوری شاهنشاهی ایران را در هم کوبید. روحیه انقلابی ملت ایران از یکسو و شعار نه شرقی نه غربی از سوی دیگر استکبار شرق و غرب را بر آن داشت که با تبلیغات گسترده خود کشورهای همسایه. منطقه را از نفوذ انقلاب اسلامی بهراساند و نسبت به انقلاب اسلامی بدبین کند و در نهایت با دسیسه‌ها و سیاستهای مرموزانه ایجاد تنش نماید. ولی جمهوری اسلامی ایران برای خنثی کردن نقشه دشمنان و نشان دادن چهره رأفت و رحمت نظام اسلامی با اتخاذ اصل همزیستی مسالمت آمیز و سیاست تنش زدایی بر آن است که از طریق گفتگو و تفاهم به روابط تیره با کشورهای همسایه و دوردست بپردازد، با این بیان که تنش زدایی یک سیاست دو جانبه است و باید هر دو طرف از توقعات و انتظارات غیر منطقی خودداری نمایند و در شرایط برابر به رفع تنش‌ها بپردازند. نوشته حاضر بر این است که به بررسی علل وجود تنش با سایر کشورها پرداخته و عملکرد دولت‌ها در نظام جمهوری اسلامی ایران را نسبت به اتخاذ سیاست تنش زدایی با کشورها چه به عنوان تاکتیک و چه به عنوان استراتژی و سیاست کلان بررسی نماید.

دانش آموخته

• یحیی عقلی

استاد راهنما

• سعید تائب

  عضو هیات علمی گروه علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی تهران مرکزی

استاد مشاور

• عبدالوهاب فراتی

  عضو هیات علمی و دانشیار گروه علوم سیاسی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی