چکیده

پژوهش حاضر درصدد بررسی نوع نگرشهای گروههای عمده سیاسی ایران به اندیشه‌های سیاسی حضرت امام خمینی (ق.س) می باشد. و بر این اساس با تاکید بر دو گروه عمده سیاسی ایران یعنی جامعه روحانیت مبارز و مجمع روحانیون مبارز سعی شده که به تفسیرهای ایشان از اندیشه های سیاسی امام پرداخته شود. سوال اصلی این نوشتار این است که نوع نگرش گروه های عمده سیاسی ایران بالاخص در تشکیل جامعه روحانیت مبارز و مجمع روحانیون مبارز نسبت به اندیشه‌های سیاسی امام خمینی چگونه می باشد؟ در پاسخ به این سوال این فرضیه را به آزمون گذاشته ایم که برخی از جریانات عمده سیاسی ایران با محور قرار دادن عنصر اسلامیت بر نقش ولی فقیه تاکید داشته و برخی دیگر عنصر جمهوریت را در اندیشه امام برجسته ساخته و بر نقش مردم تاکید داشته اند. بر این اساس سعی شده است که ابتدا در فصل اول به توضیح گفتمان پرداخته شود و سپس اندیشه های حضرت امام را در قالب گفتمان به عنوان یک چارچوب تحقیقی مورد بررسی قرار دهیم. بنابراین در گفتمان امام خمینی آنچه که اهمیت داردد حکومت اسلامی یا (ولایت فقیه) می باشد. فصل دوم در مورد جریان شناسی سیاسی در ایران پس از امام خمینی می باشد. در این فصل ابتدا به شاخص های کلی طبقه بندی گروههای سیاسی پرداخته شده پس از آن به بررسی جریانات سیاسی ایران امروز و طبقه بندی آن سپس جریانات وفادار به امام خمینی و در نهایت به مولفه های گفتمان امام خمینی پرداخته شده است. فصل سوم در مورد تاریخچه شکل گیری و تحولات درونی تشکیل ججامعه روحانیت مبارز و نیز نوع نگرش آنها و تشکیل همسو به اندیشه های امام خمینی پرداخته شد. در فصل چهارم نیز تاریخچه شکل گیری و نوع نگرش مجمع روحانیون مبارز و تشکیل همسو به اندیشه های امام خمینی مورد بررسی قرار گرفته است. در خاتمه به این نتیجه می رسیم که جامعه روحانیت مبارز به همراه دیگر تشکل های همسو نقش ولایت فقیه را در گفتمان امام برجسته ساخته و مجمع روحانیون مبارز به همراه گروه های هم فکر خود نقش مردم را در اندیشه امام خمینی برجسته ساخته اند.

دانش آموخته

• محمد رضا رنجبر

استاد راهنما

• غلامرضا بهروزی لک

  استاد گروه علوم سیاسی دانشگاه باقرالعلوم علیه السلام

استاد مشاور

• نجف لک زایی

  استاد گروه علوم سیاسی دانشگاه باقرالعلوم، رئیس پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی