با بررسی مفهومی ارتباط میانفرهنگی در یک شبکه مفهومی به این نکته تاکید شد که ارتباط میانفرهنگی به ارتباط میان افرادی اطلاق میشود که به دو فرهنگ تعلق دارند. قرارگرفتن در دو جغرافیای فرهنگی سبب میشود دو طرفِ ارتباط در فهم همدیگر با دشواری مواجه گردند. بنابراین چیزی که بیش از همه در ارتباط میانفرهنگی با اهمیت میشود، تمایز فرهنگی است. تمایز فرهنگی ممکن است از زبان، قومیت، نژاد یا جغرافیای سیاسی ناشی گردد؛ اما بررسیها نشان دادکه میتوان دین را مهمترین عامل تمایز فرهنگی تلقی کرد. این نگاه در رویکرد اسلامی به ارتباطات میانفرهنگی پررنگتر میشود. در اینصورت چنانچه یک طرفِ ارتباط «مسلمان» باشد، ارتباط میانفرهنگی به ارتباط مسلمان با غیرمسلمان اطلاق میگردد و عواملی همچون زبان، قومیت و نژاد و جغرافیا کمرنگ میگردند. بهخصوص اینکه دین بهطور عامدانه تلاش دارد مرزهای عقیدتی را برجسته و دیگر مرزها را نادیده بگیرد. الگوی ارتباط میانفرهنگی در اسلام رویکردی هنجاری و ارزشی به ارتباطات میانفرهنگی است. تتبع ادبیات موجود درباره الگو نشان داد که دستکم شش تلقی از الگو وجود دارد لکن هیچکدام از آنها بهتنهایی در این پژوهش مطمحنظر نیستند. الگوی ارتباط میانفرهنگی ترسیم چارچوب کنش میانفرهنگی از نگاه اسلامی است. چارچوب کنش میانفرهنگی بر پایه شش اصل مستخرج از آموزههای اسلامی استوار است. در پاسخ به این پرسش اصلی که «دین اسلام چه الگویی برای ارتباطات میانفرهنگی ارائه میدهد» و از آنجا که در پژوهش پیشرو تلاش شده به مسائل موجود در این عرصه نیز توجه شود، «روش مقایسهای نامتوازن پیوسته» بهعنوان رویکرد کلی در پیش گرفته شد. در حاشیه این رویکرد، از ظرفیت روشهای تحلیل محتوای کیفی(از جمله: حوزه معنایی، تحلیل مضمون، تفسیری و اجتهادی) برای فهم مطلوبیتها و نیز استخراج اصول حاکم بر ارتباط میانفرهنگی استفاده شد. حاصل بحث آن است که الگوی ارتباط میانفرهنگی، الگویی هنجاری است و کنشی که با الهام از این الگو صورت گیرد، کنش دعوتی نام میگیرد. کنش دعوتی گفتگوی مبتنی بر حکمت با هدف دعوت به راه خداست که در قالب مشترکات ادیان، فطرت بشری و نیز دین اسلام تجلی مییابد. کلیدواژه: ارتباط میانفرهنگی، الگوی ارتباط میانفرهنگی، کنش میانفرهنگی، کنش دعوتی، نظام ارتباطی
دانش آموخته دکتری رشته فرهنگ و ارتباطات دانشگاه باقرالعلوم (ع) و استادیار جامعه المصطفی العالمیه
ابراهیم فیاض پژوهشگر ایرانی حوزه جامعهشناسی و انسانشناسی و دانشیار گروه مردمشناسی دانشگاه تهران است.
استاد و مدیر گروه تاریخ و تمدن دانشگاه باقرالعلوم علیه السلام