چکیده

در این تحقیق سعی شده که به این سؤال اصلی پاسخ داده شود که اسلام برای تدوین و اجرای روابط خارجی خود در عرصه نظام بین الملل و ارتباط با دیگر دول جهان، چه قالبها و اصولی را ارائه نموده، که در این راستا ابتدا ماهیت سیاسیت خارجی اسلام مورد بررسی قرار گرفته که در آن بر اصل صلح محور بودن روابط خارجی در اسلام تأکید و تثبیت شده و جنگ بعنوان ابزاری لازم و ثانوی در مواقع ضروری و اجتناب ناپذیر تعریف و تجویز شده است. در فصل آخر نیز به ارایه اصول و مبانی نظری دیپلماسی دولت اسلام به طور نسبتا تفصیلی پرداخته شده که در این قسمت نگارنده از دیدگاه متفکران مسلمان معاصر به تشریح این مبانی و قواعد توجه نموده و اصولی از قبیل؛ اصل دعوت، نفی سبیل، عزت و سیادت دینی و اصل وفای به عهد مورد بررسی قرار گرفته است. اصل نفی سبیل برای جلوگیری از تسلط و استیلای کفار و بیگانگان بر مسلمین، اصل دعوت برای صدور پیام معنویت، آزادی و استقلال به ملل و دعوت از حکومت ها برای قرار گرفتن در مسیر صحیح، اصل عزت و سیادت دینی برای حفظ علو و برتری اسلام و جوامع اسلامی و اصل وفای به عهد برای پایبندی به معاهدات بین المللی در راستای برقراری صلح و عدالت در عرصه بین المللی مورد تحلیل قرار گرفته اند.

دانش آموخته

• عبدالله افرازه شهاوند

استاد راهنما

• سید عبدالقیوم سجادی

  دانش آموخته و همکار آموزشی دانشگاه باقرالعلوم علیه السلام / نمایندهٔ مردم ولایت غزنی در دوره شانزدهم (پارلمان افغانستان) / رئیس دانشگاه خاتم النبیین (ص) کابل

استاد مشاور

• محمد ستوده آرانی

  دانشیار گروه مطالعات سیاسی دانشگاه باقرالعلوم علیه السلام معاون آموزش و فرهنگی دانشگاه باقرالعلوم علیه السلام