چکیده

سنت‎های اروپا در سیاست بین‎الملل مبتنی بر موازنه‎گرایی بوده است. این امر در سال‎های پس از معاهده ی وستفالیا و در دو دوره‎ی تاریخی به‎کار گرفته شده است. نشانه های موازنه‎گرایی را می‎توان در کنترل نیروی تهدیدکننده و سیطره جو در نظام جهانی ملاحظه نمود. شواهد نشان می‎دهد که تلاش کشورهای اروپایی برای موازنه‎گرایی از راه الگوهای محدودکننده انجام گرفته است. کشورهای اروپایی در حالی که به سنت‎های موازنه‎گرایی توجه دارند، اما انگیزه ی چندانی برای مقابله و رویارویی با آمریکا ندارند. آنان ترجیح می‎دهند که از الگوی محدودسازی برای موازنه ی قدرت با آمریکا استفاده نمایند. در این مقاله، روند و نشانه های محدودسازی آمریکا در چارچوب سیاست موازنه ی قوا و طی سال‎های ۲۰۰۸-۱۹۹۱ بررسی می‎شود.

دانش آموخته

• طاهره ترابی