چکیده

جایگاه شایسته حسین بن روح نوبختی۳۲۶ق به عنوان یکی از حلقه های وصل میان شیعیان و امام غائب شان و عملکرد وی در دوره وکالتش از اهمیت به سزایی برخوردار است به طوری که توان مدیریتی وی در دوره پر اختناق غیبت صغری و زمانه ای که بسیاری از گمانه زنی های درباره غیبت امام به پایان نرسیده و همچنین روی کارآمدن مدعیان پرقدرت وکالت و نفوذ ایشان در دستگاه حاکمه همگی حکایت از شخصیت و زمان ویژه وی دارد، این پژوهه بر آن است، دوره وکالت حسین بن روح و چگونگی رفتار وی در مواجهه با بحران های پدید آمده را واکاوی کند.

دانش آموخته

• مجید احمدی کچایی