شعار دلنشين «عزّت و افتخار حسينى» كه توسط رهبر بزرگوار انقلاب، حضرت آية الله خامنه اى، به عنوان چراغ راه سال جارى برگزيده شد، بهانه خوبى است تا عاشقان بى قرار كوى حسينى قدح به دست و حسين گويان، خود را به پاى كوى افتخار رسانده، جرعه اى از آن چشمه زلال و گواراى عزّت و سربلندى نوش كنند و با شهد شيرين و دل نشين آن ره هدايت پيش گيرند. به همين منظور، نبشتار پيش روى در تلاش است تا با نگاهى جامعه شناختى، به اين پرسش پاسخ دهد كه چه اتفاقى در جامعه نبوى رخ داد كه روزى مردم هنگام وضو ساختن پيامبرمكرم اسلام(صلى الله عليه وآله)پروانهوار گرد حضرتش حلقه مى زدند و براى تبرّك جستن به قطرات آب وضوى آن وجود نازنين، گوى سبقت از هم مى ربودند، اما روز ديگر گردهم آمدند تا ميوه باغ نبوّت را در گودال غربت، تنها و بى معين با تيغ كين سربريده، دامن عفّت را به آتش كشند و خاندان عصمت را به اسارت برند و بر اين همه بى دادگرى پاى كوبند و جشن پيروزى گيرند؟
پى نوشت ها 1ـ جان. ب. تامپسون، ایدئولوژى و فرهنگ مدرن، ترجمه مسعود اوحدى، تهران، 1358، مؤسسه فرهنگ آینده پژوهان، ص 152 2ـ گى روشه، تغییرات اجتماعى، چ دوم، ترجمه منصوروثوقى،نشرنى. 1368، ص 145 3ـ ملوین دفلور و دیگران، مبانى جامعه شناسى، اقتباس حمید خضر نجات، دانشگاه شیراز، 1370، ص…...
ادامهریاست دانشگاه و استاد گروه علوم اجتماعی دانشگاه باقرالعلوم (ع)