چکیده

از نهضت مشروطیت تاکنون، برخی از روشنفکران، دو ایراد مهم بر حضور روحانیت در سپهر سیاست گرفته‌اند: نخست آنکه کارکرد اصلی روحانیت، همان فهم دین وترویج آن است و بیش از آن کارکردی ندارد و به تبع آن، ورود آنان به سیاست، کارکرد اصلی و ذاتی آنان را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد و دوم، هنگامی که روحانیت به قدرت می‌رسد، دولتی اقتدارگرا برپا می‌کند. این مقاله، با نقد چنین رویکردی، می‌کوشد با طرح نظریه‌ای نسبتا بدیع، از موجودیت سیاسی روحانیت، دفاع و بر ظرفیت‌های بسیار دموکراتیک در میان روحانیت تاکید کند.

فایل مقاله :

• روحانیت،-سیاست-و-دموکراسی.doc

استاد

• عبدالوهاب فراتی

  عضو هیات علمی و دانشیار گروه علوم سیاسی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی