چکیده

با توجّه به رهنمودهای پیشوایان دینی و اندیشه در آموزه‌ها و باورهای دینی، برای رسیدن به سعادت دنیوی و اخروی، و کمال نهایی یکی از راه ها خودشناسى است.ازمهم‌ترین مسائل قابل شناخت در نظام هستی،شناخت خودانسان است. «خودت را بشناس» جمله‌ای است که اکثر فرزانگان عالم، انسان‌ها را به آن سفارش کرده ­اند.امام علی(ع)در کتاب شریف غررالحکم به شناخت نفس توصیه فراوان کرده و آن را سودمندترین معارف، طریق خداشناسی،نشانه کمال عقل،بالاترین حکمت و نردبان صعود معرفی نموده،و جهل خویش را بدترین نوع جهل، خودفراموشی، گمراهی، تباهی ونادانی نسبت به همه چیزدانسته است. تحقیق حاضر در نظر دارد به علّت اهمیت داشتن خودشناسی به بررسی ابعاد این موضوع از منظر امام علی(ع) با تأکید بر غررالحکم بپردازد. بنابراین، پس از بیان مفهوم و ضرورت خودشناسی، و ارتباط آن با خودسازی، به محورهای اصلی انسان‌شناسی اشاره کرده و مؤثرترین عوامل، موانع و آثار خودشناسی درغررالحکم را توضیح می‌دهیم.

دانش آموخته

• غفار ذالی مقصود لو