چکیده

یکی از موثرترین برنامه‌های فرهنگی کشورها، «سیاستها، برنامه‌ها و طرح»های فرهنگی است که در قالب برنامه‌های دولت، تدوین و پس از تصویب اجرا می‌گردد. محور برنامه‌های فرهنگی در قانون برنامه توسعه کشور، «سیاستهای فرهنگی» است، سیاست فرهنگی به تصمیمات و فعالیتهای عامدانه و ازپیش طراحی شده‌ای گفته می‌شود که نهادهای مختلف در جهت حل مسائل فرهنگی از خود بروز می‌دهند. زیرساخت تنظیم سیاستهای فرهنگی، نظریه سیاستی است، نظریه سیاستی نظریه‌ای کاربردی است که می‌تواند چارچوب عمل دولتی و مداخله حکومتی را بر مبنای ارزش‌های هر جامعه تصویر کند. در این مقاله در پی بررسی سازوکار شکل‌گیری نظریه‌های سیاستی فرهنگی به واکاوی خاستگاه اعتقادی (ایدئولوژی لیبرالیسم، سوسیالیزم و نیولیبرالیسم) و خاستگاه نظری (پارادایم‌های عمده در نظریه‌های فرهنگی) و خاستگاه اجتماعی (مکاتب فکری) در ادبیات سیاستگذاری فرهنگی غرب می‌پردازیم تا ضمن ایجاد بستر نقد ادبیات رقیب، زمینه‌ای برای طراحی نظریه‌های سیاستی فرهنگی در الگوی اسلامی ـ ایرانی پیشرفت فراهم شود و در این مسیر در تله نظریه‌های فرهنگی بیگانه گرفتار نشویم.

دانش آموخته

• یوسف حسین نژاد خاکی