اشتراک دانش دانشگاه باقرالعلوم (ع)
بررسی تطبیقی رابطه کمال جلا و استجلای الهی با انسان کامل در مکتب ابنعربی و مکتب وحی
1399,علمی پژوهشی
چکیده
«جلا» و «استجلا» دو اصطلاح عرفانی است که ناظر به نظام هستیشناختی است و همه تعینهای حقانی و خلقی را شامل میشود. «جلاء» ظهور و جلوه ذات خداوند متعال برای خودش و در خودش و «استجلا» ظهور و جلوه ذات حق برای خودش و در تعینات خلقی است. نوشتار حاضر با روش توصیفی-تحلیلی به بررسی تطبیقی رابطه کمال جلا و استجلای الهی با انسان کامل در مکتب ابنعربی و مکتب وحی پرداخته است. بر اساس یافتههای این پژوهش روشن میشود که مقصود نهایی حق تعالی از ایجاد مجالی و مظاهر، دیدن کمالات خود در مظهر و آئینهای مغایر است؛ در این میان انسان بهرهمند از ویژگیهایی است که به واسطۀ او سرّ حق بر حق ظاهر و اسرار او هویدا میگردد. بنابراین کمال استجلا به واسطه انسان محقق میشود؛ اما این مرتبه برای او بالقوه است؛ مظهر بالفعل، همان «انسان کامل» است که استعدادهای خود را به فعلیت رسانده است. آموزه جلا و استجلا در مکتب وحی نیز مطرح گردیده است؛ در متون عرفانی آیات و روایات فراوانی در این زمینه وجود دارد علاوه بر این که بیانگر پیوند عمیق میان عرفان و وحی است، ریشه داشتن عرفان اسلامی در مکتب وحیانی را اثبات میکند.
فایل مقاله :
استاد
محمد مهدی گرجیان عربی
استاد گروه فلسفه و کلام دانشگاه باقرالعلوم علیه السلام
سید یدالله یزدان پناه
استاد سطح عالی حوزه علمیه / عضو مجمع عالی حکمت و مدیریت گروه عرفان مجمع عالی حکمت اسلامی