چکیده

«مدعای ما آن است که هستی انسانی در مقیاس فردی و اجتماعی و تاریخی، نهایتا در پرتو نسبت و رابطه‌ای که میان او و «خداوند» برقرار می‌گردد، رقم می‌خورد. بر وفق چنین بینشی صحنه‌ی تاریخ، صحنه‌ی ظهور و منازعه‌ی «ادیان» خواهد بود.» این نکته‌ای است که نگارنده‌ی یادداشت ذیل که در پایان‌نامه‌ی خود به موضوع «نسبت نظری و تاریخی میان یهودیت و تجدد» پرداخته است، ضمن اشاره به آن در تلاش است تا رابطه‌ی تجدد و به‌ویژه عقل ابزاری و روحیه‌ی تسخیرگرانه‌ی انسان در مواجهه با طبیعت را با آموزه‌های الهیات یهود روشن و شفاف سازد. اجمالی که باید بسیار بیش از این درباره‌اش اندیشید و گفت و نوشت.

دانش آموخته

• سید حسین شهرستانی