امداد فرهنگی، امری است که به هدف بهبود وضعیت اعتقادی، اخلاقی و فرهنگی آسیبدیدگان اجتماعی و پیشگیری از وقوع صدمات جدیتر در زندگی آنها، تحقق یافته است. پژوهش حاضر، به مطالعه و بررسی گروهها و سازمانهای خرد امدادگر فرهنگی میپردازد که به منظور جبران ضعف عملکردی سازمانها و نهادهای فرهنگی کشور در مواجهه با آسیبهای اجتماعی و فرهنگی، وارد عرصه خطیر امداد فرهنگی شده و در حال فعالیت میباشند. این پژوهش که به هدف مدیریت دانش و کمک به تئوریزه کردن تجارب موفق و آشکار نمودن دانش ضمنی گروههای امدادگر فرهنگی دینپایه انجام شده است، ضمن بهرهگیری از چارچوبهای مدیریتی، ابعاد امدادگری فرهنگی و مولفههای راهبردی سازمانهای خرد دینپایه، با روش مطالعه چند موردی و از طریق ابزار تحلیل مضمون، الزامات امدادگری فرهنگی دینپایه را به منظور تاثیرگذاری حداکثری، در قالب مدلی برآمده از مصاحبههای عمیق با ۱۸ نفر از ارکان سازمانهای خرد و گروههای امدادگر فرهنگی دینپایه، ارائه خواهد کرد. پس از تحلیل اطلاعات بدست آمده با ابزار تحلیل مضمون، ۱۰ مضمون فراگیر در ذیل ابعاد هویت، معنویت و اخلاق، همزیستی و دانش فرهنگی محیط، ساختارها و قوانین طبقهبندی میشود که ذیل هر کدام از آن مضامین، راهکارهایی جهت موفقیت در عملکرد گروههای امدادگر فرهنگی دین پایه ارائه میگردد.