چکیده

معروف کار شناخته شده و شایسته است. تمام افراد عاقل نسبت به گسترش معروف علاقمند هستند و ترک معروف را کاری ناپسندمی شمارند. اما مساله ی اصلی این است که علی رغم شناخت معروف و ضرورت گسترش آن، گاهی معروف ترک می شود. امام علی ۷،در جای جای نهج البلاغه، از این علل سخن به میان آورده اند. در واقع حضرت، به عنوان رهبر و پیشوا، و کسی که عهده دار زماممردم است، در امور آنها می نگریستند و عوامل کوتاهی مردم را واکاوی می کردند، و با سخنان گرانبهایشان، به آنها گوشزدمی کردند.مقاله حاضر بر آن است تا این عوامل را، از منظر نهج البلاغه واکاوی نماید. لذا این مباحث در سه محور اصلی تنظیم شدهاست. فصل اول عوامل شناختی ترک معروف، فصل دوم عوامل فردی ترک معروف، و فصل سوم عوامل اجتماعی ترک معروف است. این مقاله با همکاری فاطمه میرقادری نوشته شده و در سومین کنفرانس جهانی روانشناسی و علوم تربیتی، حقوق و علوم اجتماعی در آغاز هزاره سوم، شیراز، با همکاری مشترک موسسه آموزش عالی علامه خویی، دانشگاه زرقان-واحد پژوهش دانش پژوهان همایش آفرین، ارائه گردیده است.

دانش آموخته

• زهرا سادات کبیری