چکیده

برخى از اندیشمندان معاصر و فقهاى نو اندیش که با ذهنیتهاى قرن بیستمى تفقه مى نمایند, معتقدند زن و مرد در اسلام به لحاظ حقوقى ـ شناختى, از جایگاه برابرى برخوردار بوده و آنچه از نابرابرى در جوامع اسلامى مشاهده مى گردد, عارضى بوده و منشإ اسلامى ندارد. مهدى شمس الدین از فقهاى نواندیش لبنان در این زمینه مى گویند: ((زن در نظام اسلامى (نظام شناختى, حقوقى و ارزشى) جایگاهى همانند مرد دارد. آیات قرآن کریم و احادیث سنت شریف که تواتر معنوى دارند, گواه بر این حقیقت هستند.))(1) در این مقاله, در صدد بررسى صحت و سقم مدعاى فوق نیستم. آیا در صدر اسلام ((جامعه مدینه النبى(ص))) زن و مرد از جایگاه برابر برخوردار بودند؟ آیا مى توان از متون اسلامى بویژه قرآن کریم جایگاه برابر استنباط کرد؟ نگارنده معتقد است, برداشت تساوى حقوقى ـ شناختى مشکل است. و طرفداران تساوى, هرگز نتوانسته اند دلایل قانع کننده اى ارائه کننده, ولى آنچه مسلم است, آئین محمدى(ص) چنان به قشر زن خدمت نمود که سابقه نداشت.

استاد

• کریم خان محمدی

  استاد گروه مطالعات فرهنگی و ارتباطات دانشگاه باقرالعلوم علیه السلام